Koning Willem-Alexander verklaarde dit voorjaar dat Nederland zich “tot de tanden toe moet bewapenen". Maar is bewapening de enige weg naar veiligheid?
Sinds de Russische inval in Oekraïne in 2022 en de wereldwijde toename van conflicten lijkt bewapening een logische keuze: we willen ons kunnen verdedigen en investeren in veiligheid. Maar nog niet zo lang geleden volgde Europa een heel andere koers. Na het einde van de Koude Oorlog daalden de defensiebudgetten, werden chemische wapens vernietigd en groeide het geloof in diplomatie, internationale samenwerking en vreedzaam conflictbeheer. Inmiddels kiest Europa opnieuw voor bewapening: er komen nieuwe gevechtsvliegtuigen en drones, de herinvoering van de dienstplicht staat ter discussie en jongeren melden zich aan als reservist. Is dit uitsluitend het gevolg van de dreiging vanuit Rusland? Hoe ziet de herbewapening van Europa eruit? En wat zijn argumenten voor pacifisme?
In dit Kenniscafé onderzoeken we de remilitarisering vanuit verschillende perspectieven. Moderator Jelte Posthumus spreekt onder andere met hoogleraar Internationaal Recht Marcel Brus over de complexiteit van oorlogsrecht in hybride oorlogsvoering, zoals cyberaanvallen, desinformatie of proxy wars. Ook schuift universitair docent Militaire Geschiedenis Kim Bootsma aan, die de geschiedenis van dienstplicht in Europa toelicht en onder meer bespreekt wat deze remilitarisering betekent voor de bevordering van gendergelijkheid in het leger. Bovendien licht Willem de Haan, socioloog, journalist en betrokken bij de Nieuwe Vredesbeweging, toe waarom hij oorlog de meest primitieve manier van conflictoplossing vindt. Onlangs verscheen van De Haan Vrede als daad, een pleidooi voor vrede in tijden van oorlog.
